بعضی وقتها دلم خیلی میگیره و فقط نوشتنه که می تونه دلم رو باز کنه. نمی دونم این چه جور جادوییه اصلا چیزی که نمیشه توصیفش کرد یک قدرت نامرئی تویه نوشتن می تونه به دل آدم آرامش خاصی بده. نه اینکه هر وقت خواستی بشینی و چند خط بشینی همه چی حل بشه نه بعضی وقتها دل آدم میگه الان موقعه اونه که بنویسی چون واقعا دنیا دیگه برام خیلی کوچیک شده طاقت تحملشو ندارم. اون موقع وقتی چند خط بنویسم واقعا یه حس دیگه ای بهم دست میده. قبلا یک سررسید داشتم که بعضی از صفحات اون رو خطی خطی کردم الان یکم دیجیتالی شدیم تصمیم گرفتیم جایی بنویسیم که اگه کسی هم خواست بتونه بخونه و مثل ورق کاغذ طول عمر نتونه نابودش کنه. به هرحال هدف نوشتنه فرق نمی کنه چه کاغذ چه وبلاگ.

دلم بدجوری گرفته از این دنیا. از آدمهاش. نه فقط آدمهاش از کل دنیا از اتفاقاتی که می افته هرروز می افته نه یک روز نه دو روز. واقعا بعضی وقتها فکر می کنم اگه کسه دیگه ای جای من بود می تونست تحمل کنه. این ناسازگاری دنیارو. بعضی وقتها آدم احساس می کنه چند ماهی است دنیا وقف مرادشه و همه چیز خیلی خوبه و یهویی همه چیز نابود میشه یک شبه همه اون چیزی رو تویه چند ماه فکر می کرد نابود میشه. نمی دونم این چه حکمتیه تویه این دنیا. یا بعضی وقتها میشه چند ماهی که اصلا دنیا با آدم سر سازگاری نداره هرکاری می کنی باز نمیشه باز همون دردسرها با همون چیزها. واقعا دیگه خسته شدم شاید به یک مسافرت نیاز دارم شاید به یک هفته استراحت کامل نیاز دارم تا شاید حالم یکم خوب بشه. خودم هم دیگه موندم.

از هرکجا که بگی باز کم گفتی. از دوستای خوب و باحالم بگم باز کم گفتم از محبتهای دنیا بگم باز کم گفتم از دست بعضیها بگم باز کم گفتم. هیچ کس نمی خواد یک لحظه به فکر خوبی کردن باشه همش به فکر کلک و دروغ هستن. شاید هم بعضی هاشون می خوان ولی دوروبرشون بهشون این اجازه رو نمیده که خوبی دل خودشون رو به همه نشون بدن. توی تمام زندگی فقط سعی کردم که برای هرکی دوست میشم یا حتی حرف می زنم خدایی نکرده ناراحتش نکنم کاری نکنم که فردا بگه این ارزش دوستی رو نداشت ولی کاش حداقل یک نفر از دوستای من اینطور فکر می کردن کاش حداقل یکیشون به فکر دوستی و عشق بودن. نمی دونم شاید هم من اشتباه می کنم شاید باید من یکم به فکر چیزهای دیگه باشم چیزهایی که اصلا دلم نمی خواد بهشون فکر کنم. ارزش درست بودن و عشق بیشتر از این حرفهاست ارزش اینکه همیشه حرفهای دل خودت رو بزنی نه حرفهایی که از دهن دیگران درمیاد. ولی بعضیها همیشه می ترسن و تا آخر عمرشون هم خواهند ترسید که درست باشن چون فکر می کنن اگه با همه راست باشن همه سرشون کلاه می زارن ولی این فکر اونها رو نابود میکنه. حتی نخواستن یک لحظه بین آدمهای دنیا فرق بزارن. همه افراد که مثل هم نیستن.

 بعضی ها حتی معنی عشق رو هم نمی دونن چه برسه به این که عشق بورزن.